Roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Okres przedawnienia odszkodowania za utracone lub uszkodzone rzeczy będzie więc biegł od dnia otrzymania przez poszkodowanego protokołu powypadkowego zatwierdzonego przez pracodawcę.

Niezależnie od otrzymanych świadczeń i odszkodowania, o których mowa w art. 237¹ Kp pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy może – w przypadku, gdy uważa, że nie została w pełni wyrównana jego szkoda – wnieść pozew do sądu cywilnego o uzupełniające odszkodowanie od pracodawcy. Zastosowanie ma tu art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego, w którym zapisano, że: Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo (pracodawca) lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

W pozwie należy podać kwotę żądanego odszkodowania (zadośćuczynienia) i uzasadnić. Oczywiście, wcześniej można spróbować porozumieć się z pracodawcą w kwestii polubownego załatwienia sprawy (ugody). Ponieważ jest to sprawa cywilna (nie wynikająca ze stosunku pracy), mediatorem nie może być w tym przypadku zakładowa komisja pojednawcza.

Poniżej przytaczamy kilka innych przepisów z Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego – Zobowiązania, w której uregulowano kwestie naprawienia szkody spowodowanej wypadkiem przy pracy: Art. 444. § 1. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. § 2. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. § 3. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.

Art. 445. § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Art. 446. § 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł. § 2. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego. § 3. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Art. 448. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.

Roszczenie o odszkodowanie (naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym) ulega przedawnieniu z upływem 10 lat od dnia wypadku.

Jak w każdym postępowaniu sądowym, ogromną wagę przywiązuje się przedłożonym dokumentom i zebranym dowodom. Jednym z takich dokumentów jest protokół powypadkowy ze wszystkimi jego załącznikami. Warto więc dopilnować, aby w trakcie ustalania okoliczności i przyczyn wypadku zebrać wszystkie istotne dowody, a dokumentację powypadkową rzetelnie sporządzić, zwłaszcza w części dotyczącej:

• ustaleń okoliczności wypadku,


• jego przyczyn,


• złamanych przez pracodawcę przepisów i zasad, a także


• przyczyn leżących po stronie poszkodowanego.